Tuğrul ve Derya, şehrin gürültüsünden uzak, loş ışıklı evlerinde yalnız kalmışlardı. Akşamüstü, perdeler hafifçe dalgalanırken, Derya, Tuğrul’un kollarına yaslandı; dudakları ateşli bir öpücükle birleşti. Tuğrul, nazik elleriyle Derya’nın belini sardı, onu yatağa yönlendirdi. Giysiler aceleyle yere düştü, tenler birbirine karıştı. Derya, sırtını dönüp Tuğrul’a yaslandı, aralarındaki bağ derinleşti. Tuğrul, yavaş ve özenli hareketlerle ilerledi; Derya’nın inlemeleri odayı doldurdu. Acı ve haz karışımı ritimde, bedenleri senkronize oldu. Eller sıkıca kenetlendi, terler aktı. Derya, “Daha derine,” diye fısıldadı; Tuğrul hızlandı, tempo yükseldi. Zirveye tırmanırken ikisi de sarsıldı, nefesleri kesildi.
