Arif ve Sevilay, uzun bir günün ardından evin sıcaklığında buluştu. Paylaştıkları çay ve samimi sohbet, yavaş yavaş derinleşen bir suskunluğa evrildi. Sevilay, Arif’in gözlerinin içine baktı ve hafifçe gülümsedi; bu gülümseme, paylaşmak istedikleri özel yakınlığın sessiz bir davetiydi. Yatak odasına geçişleri doğal ve karşılıklı bir istekle oldu. Hazırlık, sabırlı ve özenliydi; her dokunuşta derin bir güven ve karşılıklı saygı vardı. Birleşme anı geldiğinde, bu sadece fiziksel bir buluşma değil, duygusal bir bütünleşmeydi. Hareketleri uyumluydu, nefesleri birbirine karışmıştı.
on Ocak 31, 2026
